22 novembro 2007

Vigo, de Helena de Carlos

Agradézolle a Mon Serodio a recomendación que me fixo hai poucos meses sobre a poesía de Helena de Carlos. Dicía ela que algúns dos seus poemas fixéronlle emocionar.
Con tan xeneroso convite achegueime á Libraría Couceiro e merquei "Vigo".
Magnífico poemario, que tamén a min me retrotrae a tempos que xa van indo vellos, con arrecendos de Plásticos Trevinca, calzados Gorila ou vaixelas Duralex.
Achéganme a ela menos de seis graos de separación, e lendo os seus poemas volvo lembrar:
a) Helena de Carlos adícalle o libro a un home que me cae xenial: outro poeta e xornalista que é un moi bo tipo. E un respectuoso e curioso observador das partidas de xadrez. Ademáis, foi un dos fundadores do centro xuvenil onde eu pasei moitas horas na miña adolescencia: Abertal. E cando alguén que andaba tras o soño dun xornal no idioma galego me preguntou sobre quen eu vía como posible director daquelo que nunca naceu, eu dixen dous nomes: Un, o de este home cun apelido que me leva á miña infancia; dous, o doutro home que daquela estaba en Nicaragua e agora vai de paso. Curiosamente, poucos anos despois, vin que compartían mesa de traballo.
b) Helena de Carlos é a filla dun profesor inesquecible por aqueles que o coñeceron. O meu irmán maior, que o gozou no Instituto, lembra a mixtura de sabiduría e de humor peculiar. Conta a lenda que un alumno que mascaba chicle coa boca aberta no medio da clase, foi interrogado por Leónides de Carlos: "¿Onde está a diferenza entre unha vaca rumiando e vostede?", para se contestar el de seguido: "Na mirada intelixente da vaca".
Di o meu irmán que nos eramos veciños da familia de Carlos, que seica vivían dous portais antes que o noso. Non lembro eu tal cousa, pero si os rebumbios na rúa, parando a pelota cando ía pasar un coche. Ou os partidos detrás dos edificios, por onde vai agora a rúa San Amaro. Os balóns estragados polas trabadas de Laika, a cadela dos Zarauza. Ou a parada respectuosa cando nos interrompía un automóbil cara o chalet dos Alfageme; xente de moitísimos cartos, pensabamos tódolos nenos, porque o chófer do coche non saía do mesmo para abrir o portalón do garaxe, senón que desde dentro do auto e dándolle a un botón, dun xeito asombroso, abríase soa a porta.
c) O libro que merquei en Couceiro, logo de ser lido - devorado - por min, foi regalado a miña cuñada. Foi ela compañeira de Helena de Carlos no instituto, e alí fixéronse amigas ( supoño que tamén andaría por alí a que logo sería compañeira de Alexandre Cribeiro ). Dinme que ademáis de seres a máis lista da clase tamén era moi boa compañeira. Todas as referencias sobre a autora sonche boas, pero ademáis saliulle un libro - e concordo con Arume e con Mon- excelente e capaz de emocionar.

Etiquetas: ,

2 Comentarios:

Anonymous arume dos piñeiros said...

Alédame a coincidencia. Eu espero que o seu libro sexa lido coa reverencia e a veneración que merece. Eu coñézoa pouco. Foi compañeira miña de doutoramento, pero poucas veces falei con ela. Sei da súa actividade docente na Facultade de Filoloxía en Santiago por moitas vías interpostas e do prestixio que ela ten naquelas aulas. Non sabía nada da súa poesía (non lera nada, aínda que coñecía a súa condición de poeta) ata que vin o título do poemario e decidín compralo por pura intuición. E, desde logo, estoulle infinitamente agradecido. O único que me queda é recomendalo canto poida. Por pura compensación.

4:44 da tarde  
Blogger r.r. said...

Un que pronto cae (na recomendación)

9:06 da tarde  

Enviar um comentário

<< Home