Decreto de erección

Supoño que todos temos algún pecado oculto. Mesmo nos costumes cibernético-blogueiros: nunha charla a semana pasada con propietarios de blogs (2) e lectores dos mesmos (2) os cinco recoñeciamos vicios inconfesables: un estivo enganchado a unha páxina sobre os avatares xornalístico-xurídicos do atentado do 11-M; outro gosta de axexar parrumeiras estranxeiras ( segundo el, sacou a páxina do chuza); un terceiro dixo que todos os días pasa un ratiño ollando o imdb.
Eu teño a miña debilidade, que espero rematar pronto: Ás veces non consigo evitar ollar a páxina dun tipo que me cae fatal: Non o coñezo, simplemente polo que escrebe e cómo.
Cheguei a el polo irmán editor e poeta do oráculo. Durante un tempo estivo na súa reducidísima lista de blogs aconsellables... agora xa non está.
O interfecto ( sei que non é a verba axeitada, que esta quere dicir outra cousa, pero úsoa como o faría calquera persoa que non fose filóloga) manifesta ser profesor universitario da USC, membro do opus dei ( en minúscula, que carambas), e experto en escritores descoñecidos polo vulgo.
Incomódanme as críticas ad hominem, e mesmo un dos exemplos que o meu difunto pai deitou foi que é posible pasar polo mundo sen necesidade de falar mal de ninguén, pero quero xustificar as negativas impresións que o fulano me causa polo que fai, non polo que é:
a) lingüisticamente galegófobo: moléstalle que existan traducións ao galego de obras de escritores estanxeiros ( e é profesor da USC); b) literariamente pedante; c) socialmente clasista; d) politicamente reaccionario; e) artísticamente provocador por conservador.
Por que estou enganchado a un fulano que, por exemplo, critica zafiamente a escrita de Rosalía de Castro? (tentarei de vencer a adición): Resposta: porque é gozosamente divertido ler laudatios ás homilias de Bieito XVI, porque o fulano non se corta en indignarse santamente contra as imposicións dos nacionalistas ( "presuntas imposicións" dos "nacionalistas perifericos", engadiría eu), porque abrir o seu blog é como abrir a caixa de bombóns que tiña no colo Forrest Gump, porque gracias a el coñezo que o ordinario do lugar fixo un "decreto de erección" do que son beneficiarios os opusinos; porque este, repito, profesor da USC ( este fulano terá voto proximamente para escoller Reitor) representa todo o que de negativo ten a igrexa católica.
Porque se os bos católicos pódense mirar orgullosos no espello de Vicente Ferrer, Casaldáliga, Ellacuría, Miret Magdalena, Chao Rego, Torres Queiruga ou no meu admirado Pacheco e os seus sermóns antiimperialistas, tamén compre recoñecer que este modelo, arestora, está nos nosos lares en recesión, e que lamentablemente - sobre todo para os que confesan esa relixión -, a onda que ven medrando é a de opus e semellantes.
En proximos capítulos, se o corazón resiste os ataques causados pola catarata das festas de Coia, falarei de bispos: esas pezas que van de esguello, as moi traidoras. E do baixo nivel episcopal actual, e de calotes no rural.

Thomas Cavanaugh

O crego Thomas Cavanaugh fora o párroco do Presidente dos Estados Unidos desde cando éste era a penas un rapazolo e vivía na casa familiar. Mantiveran a relación ao tempo que Josiah Bartlet medraba, estudaba na universidade e se convertira nun prestixioso economista, mesmo cando lle deron o Premio Nobel. Xa na Casa Branca, unha noite no que o Presidente Bartlet tiña a opción de evitar a execución dun reo, apareceu alí o Reverendo Cavanaugh.
E o crego contoulle unha historia ao home máis importante do mundo:
"Un home vivía ao carón do río. Escoitou na radio que chegaba unha enchenta tan grande que probablemente asolagaría a cidade e que había que evacuar as casas. O home dixo: "Eu son unha persoa relixiosa, eu rezo, Deus me ama, Deus me salvará".
As augas chegaron. Apareceu por alí un home nunha zodiac e berroulle: "Hey, bo home. A cidade vai desaparecer, métase aquí e fique a salvo." Pero o home respostoulle: "Eu son unha persoa relixiosa, eu rezo, Deus me ama, Deus me salvará". Pouco despois chegou un helicóptero que ía voando a rentes dos tellados e que se aproximou ao home, ao que lle berraron cun megáfono:"Hey, vostede. Baixarémoslle unha escada, agárrese ben a ela e poñerémoslle nun lugar seguro", pero o home replicou que non, que era persoa relixiosa, que rezaba e que Deus amábao e que o ía salvar.
O home morreu afogado e ao estares diante de San Pedro pediulle de contado unha audiencia con Deus. "Señor", díxolle, "son un home relixioso, prego tódalas noites, eu pensaba que Ti me amabas". E Deus dixo: "Mandei dizer o parte na radio, enviei unha zodiac e un helicóptero... que diaños fas ti aquí?"

Nestes intres Thomas Cavanaugh está petando nas portas do ceo.

Final da Copa do Rei

Os celtistas - e menos eu - non esquecemos que hoxe hai oito anos o Celta perdeu a final da Copa do Rei contra o Zaragoza.
Seguindo unha penosa tradición, os equipos vigueses que chegan á final da Copa de España perden os encontros contra os rivais que vesten de branco: R. Madrid, Sevilla e Zaragoza (por dúas veces).
Lembro que hai oito anos ía calor. Eu pola mañá estivera nunha cerimonia relixiosa amenizada por un cuarteto de corda da Real Fhilarmonía (excelentes), e á hora do partido aínda estabamos no restaurante no que se celebraba a enchenta posterior á voda.
O noso amigo B. non puido ir porque preferiu estar embarcado na Cutty Sark.
Non valeu de nada o gol de Mostovoi... mágoa, aquel Celta fica para sempre na memoria pero camparíalle ben un trofeíño nas vitrinas.

Cando cabalgas un tigre...

Cando cabalgas un tigre non debes baixarte del.
Coñecedor do refrán, o Presidente Alberto Núñez, non baixa da fera.
O felino axudoulle a abrir as portas de Monte Pío, na gadoupa esquerda os coches alemáns e na dereita a imposición do galego peso pluma asoballando ao pobre castelán peso pesado.
A demagoxia dos Audis e a mentira da liberdade lingüística callaron nunha sociedade que demanda discursos simples.
Pero agora, catro meses despois, Alberto Núñez segue sen baixar do tigre no que voluntariamente se montou sabedor que as trabadas máis duras van chegar daqueles que lle deron o voto. Segue en campaña electoral, na frivolidade da venta dos coches oficiais, no disparate da consulta aos pais e nais sobre o idioma nos colexios.
Do nivel do goberno actual da mostra o feito que aquel outro de Suárez, o dos Penenes, sería en comparanza un goberno de premios nóbeles. Rechama o feito que o conselleiro máis discreto - non lle coñezo a voz ( cousa rara porque se están eles alí e xustamente pola Voz) - sexa o que empezou con maior polémica, Hernández. Polo menos da razón á frase marxista: "Mellor estar calado e parecer tonto que falar e despexar as dúbidas definitivamente."

Enderezo descoñecido

Ata hai unha semana non escoitara falar de Kressmann Taylor, a autora de "Enderezo descoñecido" (Ed. Xerais). O tamaño da obra, pouco máis de sesenta follas, axudoume a me decidir acometer a lectura desta pequena pero estarrecedora obra mestra, que recomendarei de agora en adiante.
Polas dimensións máis tamén polo sorprendente e acaído final, "Enderezo descoñecido" vai deixando un recendo semellante as pequenas historias de Somerset Maughan que tanto me gostaban.

Lectura obrigada

Coronoume ler nun xornal o artigo perfecto: veraz, lúcido e elegante. O autor adoita facer cousas semellantes de calidade, pero este é de lectura obrigada: atento ao tempo, o día antes do remate da recollida da enquisa calote.
Cando o barullo destes días amaine previa á tormenta definitiva preguntarémonos: "canta estupidez podemos aturar?" E mentres, os urbanitas desleigados pequenos mequetrefes sen raíces tentarán chegar a un acordo en exclusiva co PSOE para aprobar un novo decreto. Abrirase daquela unha situación interesante: Estratexia do PSOE, a elixir entre se opor a calquera modificación que minore (aínda máis) a situación do idioma propio ou ben aproveitar tacticamente a ocasión para minimizar ao BNG, aducindo consenso co partido máis votado.

Artigos como o de hoxe de Xosé Manuel Pereiro son imprescindibles, porque a memoria é voluble. O martes pola mañá, na Radio Galega, a máis fiel publicista de Felipe González logo de descalificar (con bos argumentos) a estupidez da enquisa calote, rematou cunha frase que ademáis de mentira soez é un monumento á desvergoña ( non me creo que esta señora non saiba que a responsabilidade da política lingüística no anterior goberno estaba nas mans do PSOE): "Pero también hay una cosa, estamos pagando aquí un pato: que los excesos del BNG en materia de política lingüística ahora los estamos pagando todo el mundo".
Im presionante: minte, minte, minte miudiño, minte, minte, que moita xente desexa crer esas mentiras. Alá eles... e alá nós.

Ovacións

Pensando en facer a anotación anterior, e ao fío dos conselleiros de cultura, non puiden menos que lembrar o día que a aula Magna de Dereito foi o espazo onde se produciu unha enorme ovación cando entrou nela Alejandrino Fernández Barreiro, recén nomeado Conselleiro de Cultura con Fernández Albor. O homenaxeado, por vez primeira, ensinou os dentes no que semellaba ser un tímido sorriso; e de contado, coa súa voz monótona e soporífera escomenzou a súa derradeira clase do apaixoante Dereito Romano. A ovación tiña motivos: durante algún tempo os estudantes ían estar ceibes do profesor máis aburrido existente baixo as estrelas.
Outra cousa foron os sustitutos: sempre os ditos levan carga de razón, e máis nos casos que lembran que virá quen te faga bo.

Ovación enorme tamén foi a que escoitei un día nunha sesión da Asociación Internacional de Lusitanistas. O tema da conferencia era "A mulher e o amor na poética de Vinicius de Morais", impartida por unha profesora da Universidade de Rio de Janeiro. As comunicacións eran de quince minutos, de xeito que cando levaba vintecinco minutos de exposición, a moderadora insinuoulle que podería ir rematando. Vinte minutos máis tarde volveu haber outro aviso da moderadora instándolle á conferenciante a dar por pechada a súa intervención, pois agardaba un coloquio. Ela sorriu e seguiu ao seu. E así outra vez máis.
Ao cabo, unha hora e dez minutos de iniciada a súa sesión, cincoenta e cinco minutos despois do previsto, a conferenciante fixo unha breve pausa para - por vez primeira - mollar a gorxa coa auga mineral disposta para ese fin, cando a moderadora iniciou unha serie de fortísimos aplausos a que a concorrencia - agradecida - se sumou. Aquela forte ovación ( hai indicios dun pequeno tremor de terra despois do mediodía do 21 de xullo de 2005 pola zona de Vite ) de varios minutos ( o tempo preciso para que os participantes no coloquio tomaran posesión dos seus respectivos sitios na palestra ) deu por rematada a conferencia daquela teimuda profesora que falaba, iso si, do que mellor coñecía Vinicius: poesía, amor, mulleres; a fin de contas foi capaz de casar ata nove veces.

Mal día

E aínda é susceptible de empeorar.

06:45 hs: Por que a noite pasa tan rápido?

9:00 hs: Unha encomenda amablemente pedida por min, e amablemente aceptada, vaise adiando e adiando. Ninguén ten culpa, pero mecachis na mar

10:00 hs: Un funcionario que tería que se limitar a remitir uns datos, nugallanea facendo preguntas de imposible resposta. Peñazos de funcionarios.

10:30 hs: Vexo nun periódico de alcance estatal que falan dun compañeiro da infancia ao que aconsellei ( o que me deixou ) hai meses: penso en Carlo Cipolla como tantas veces ao longo dos últimos dez anos. A saída á luz pública da mala nova perxudica ás dúas partes sen beneficio algún. Mesmo se poderían discutir outras cousas verso deontoloxía profesional e filtracións. Sospeito dunha persoa concreta: non o agardaba. Alá el.

11:15 hs: O xefe do funcionario das 10:00 hs chámame para dicirme que non me pode facilitar os datos solicitados, indo en contra das ordes da súa inmediata superiora. Discuto: el é un cínico e un nugallán, eu un borde. Peñazos de funcionarios. Cipolla outra vez: perxudícome eu, perxudícase el. Ou como lle dixo "O Turco" a Tom Hagen: "Mala sorte para min e para ti".

11:40 hs: Voume chivar: Conduzo de moi mala uva. Aparco en San Clemente. Ao facer unha manobra case atropelo ao Sr. Conde, o ex-conselleiro de Cultura que o outro día falou ( creo que sen sorna ) ben de min. Acéndesenme as fazulas pensando nas posibles consecuencias da consumación do accidente: "Blogueiro malhumorado atropela a insigne persoeiro que o outro día fixéralle unha laudatio". Parafraseando a Rick: "de tódolos aparcadoiros do mundo, tivo que escoller precisamente este"

11:45 hs: Reminiscencias da infancia: consumo o chivatazo. Dígolle á Xefa que ten uns funcionarios ao seu cargo non especialmente probos. ( Por que "probo" sempre vai con "funcionario"?) Manifesto o meu desconcerto ante semellante subordinación. Ela di que o vai arranxar.

12:15 hs: Visito as oficinas dun colega da Xefa. A secretaria non sabe cando poderei falar con el en persoa, aconséllame que o chame mañá pola mañá cedo e intentar conversar vía telefónica. Levo agardando vinte días, e o tempo pasa e empeza a abafar a chegada do verán.

13:00 hs: A Xefa chama. Arranxouno dun xeito indirecto, pero non terei datos ata dentro duns días. Ergo: hai que modificar as previsións de traballo das vindeiras horas. Peñazo de funcionarios.

14:00 hs: Unha amiga chámame para baixar comer con ela: a allada do brecol estaba moi forte, os chocos grandes e duros, as patacas graxentas, a sobremesa de chocolate demasiado espesa. A amiga recoñece que o seu noivo: a) é pijo; b) ten dificultades para manter o emprego; c) votou ao P.P.

15:30 hs: Seguro que a tarde ten grandes novidades. Agardamos por elas. Pensándoo ben, tampouco pasou nada tan grave que non se poidera arranxar con paciencia e tempo, con tempo e paciencia. Ollareime no espello de Rajoy.

Profesor Juan Carlos Moreno Cabrera

Imprescindible. Necesario.
Gracias a Chuza pola ligazón.