Futbolista británico

Hai un prototipo de futbolista británico porcentualmente escasísimo pero con pegada na memoria: O borrachuzas talentoso. Veño de ler na prensa a detención de Paul Gascoigne, probablemente o derradeiro artista maldito do balompé británico. Segue o ronsel de Paul Merson, aquel exquisito xogador do Aston Villa rival do Celta, cando os nosos facían que nós, os seus siareiros, tivéramos un xustificado rumbo. Gascoigen tamén herdeiro natural, pero sen chegar a súa altura, do inesquecíbel George Best, o quinto beatle, sen dúbida un dos mellores xogadores da historia do fútbol, co mérito engadido da súa pequena carreira no cumio.
Levo tempo querendo falar de Best e de Garrincha. Tan bos os dous, tan semellantes. Supoño que me atraen os perdedores máxicos, en lonxana reminiscencia scottfitzgeraldiana. Cando Manuel Summers foi cineasta deixara filmada tamén patéticas historias de xoguetes rotos, como a de Gorostiza, o extremo do Valencia que vira meu pai en Balaídos nunha semifinal de Copa do Generalísimo, a primeira vez que o avó do poeta viu o mar.
Volvo a Best e as súas lúcidas frases: "En 1969 deixei o alcohol e as mulleres... foron os peores vinte minutos da miña vida", "Gastei moitos cartos en alcohol, mulleres e coches... o resto dilapideino"

Poesía

"Son un detective bailarin
que solo toca el violin
soy un chico tonto que...
conduce un coche como un loco
soy el ratoncito perez...
que solo trae regalos a los...
niños que sele cay un diente
soy un chico roba poesias...
que he arrovado mi poesia aora
que ago yo sin mi poesia
soy el moco esta en una nariz
y quiero salir de esa nariz y como ago yo
si no puedo salir
soy la chica que toca la guitarra
y perdi la guitarra y aora
que ago yo sin mi guitarra"


Tendo en conta as faltas de ortografía e que a encomenda da profe era unha pequena poesía en galego, a calificación debería ser mala. Pero tendo en conta a súa idade e a rapidez da súa elaboración, só podo dicir que estou moi orgulloso del.
Ogallá cando el sexa maior ( cando eles sexan maiores) tamén esté(n) orgulloso(s) de min.

A Crónica

Ademáis doutras virtudes, informativas e de opinión política, agradezo á Crónica, o programa dos seráns da Radio Galega, a súa vocación didáctica. Deste xeito, o pasado venres aprendéronnos todo o imprescindible sobre James Brown, e minutos despois tivemos unha clase maxistral e de balde de historia, impartida por Lourenzo Fernández Prieto que tiña como tema os sucesos do 2 de maio de hai 200 anos en Madrid.

Berlín oriental

Outra vez, onte, volveron botar na televisión a estupenda "Good bye, Lenin" de Wolfgang Becker, co magnífico Daniel Brühl e a namorable Chulpan Khamatova.
As primeiras recomendacións que tiven desta película chegaron de R. e L. ( comprometidos a me enviar unhas fotos de Berlín: aínda agardo) cando iniciabamos unha viaxe a Salamanca.
Ao remate onte da película, cando volvía escoitar o himno da DDR, que tanto soaba daquela nas nosas vidas, nas retransmisións deportivas, lembreime das bromas do barrio nos calurosos seráns de xullo sobre a invencíbel Ute Geweniger, ou anos atrás, o gol de Sparwasser que adiaba ata a final o enfrontamento entre a Holanda de Cruiff e a Alemania de Beckembauer.
Qué bonita película.

Na Palestina

Pasa da unha da madrugada e sigo en pe. A causa non é outra que a lectura marabillada dun libro que, a non tardar, convertirase nunha obra clásica do seu xénero, digna do admirado Kapuscinski: Refírome a "Fin de século en Palestina" de Miguel Anxo Murado, editado en Galaxia, e que merquei antonte na Feira do Libro de Compostela, xunto a "Memoria de Ferro" de Antón Patiño Regueira e máis dous libros dos Bolechas, estes tres últimos editados por A Nosa Terra.

Aínda que non adoito acertar nas apostas, e que só levo consumidas a metade das páxinas coas que conta, arríscome a prever unha exitosa xeira ben merecida para este excelente libro.

Tedescos

Sempre a mesma historia: os alemáns non se renden, loitan ata o derradeiro segundo. E aproveitan moi ben eses instantes finais, cando o adversario está afundido de cansazo e nervos. Agás aquela final co Manchester, onde probaron a súa medicina, os alemáns teiman nas súas conquistas coa perseverancia de aqueles que non teñen sentimentos, só vontade.
Hoxe foi o Getafe coma hai 34 anos foi o Atlético de Madrid de Reina e Luis Aragonés.
Este carácter tan frío aprovéitano moi ben - a estatística non minte-, nas quendas de penalty, onde seica só perderon naquela final da eurocopa do 76, cando Panenka inventou unha obra de arte.

Debut de Mora

O pasado sábado pola noite, despois de volver ver na televisión a enésima axuda arbitral ao poderoso, fixen un rápido zapping coa TDT. Parei nunha canle da TVG onde ía empezar a retransmisión íntegra (por certo, moi deficientemente narrada, chea de favoritismos) dun vello partido: O Real Madrid-Barcelona da primeira temporada de Cruyff na Liga, a 73-74: o partido do 0-5, cando debutou o goleiro Mora cos blaugranas.

REAL MADRID C.F. : García Remón; Morgado, Benito, Zoco, Rubiñán; Pirri, Netzer, Velázquez; Amancio, Aguilar (Santillana, min. 46), Macanás.

F.C. BARCELONA : Mora; Rifé, Costas, De la Cruz, Torres, Juan Carlos, Rexach, Asensi, Cruyff, Sotil, Marcial (Tomé, min. 69).

Como era tarde e viña chegando Pedro Chosco só puiden ver a primeira parte. Co 0-0 o Madrid estragou unha oportunidade clarísima. Despois xa non houbo opción: había demasiada diferenza de calidade e de velocidade entre os equipos.

Mágoa que non estén suficientemente publicitadas a emisión destes partidos clásicos. E a seres posible co seu son orixinal.

Pero, qué broma é esta ?

Qué broma é esta?

Ménage à trois

É probable que no decurso da vida ésta che regale algún presente solicitado anos atrás. Supoño eu que esa podería ser unha explicación.
Non lembro o momento, de tal existires, onde eu pedín o desexo de non morrer sen ter practicado un ménage à trois. Calculo eu que cecais a altas horas da noite, no Maycar, no Ruta ou no Cactus, cando tentaba - case sempre con éxito - de esquivar as tentacións dos súcubos.
O feito é que dende hai case seis meses, e practicamente tódalas noites, durmo con dúas mulleres na miña cama. Tamén recoñezo que eu remato nunha esquina mentras as féminas ocupan case todo o espazo, e que elas pasan boa parte da noite nos seus asuntos, ben ledas as dúas, ignorándome por completo.
Debo dicir que a iniciativa de compartir leito foi, e segue sendo, da parte máis nova do trío. Eu non me neguei daquela, cando a curiosidade e o medo a cómo facer as cousas eran os principais ingredintes, e por conseguinte tampouco me queixo agora, cando a rutina xa está implantada na noite.
Despois de investigar un chisquiño na rede, descobrín que non me debo avergoñar do que pasa na miña casa polas noites, porque aínda que moita xente o nega é realmente algo moi practicado e mesmo totalmente natural. Hai quen chegar a dicir que é o máis desexable na nosa situación. Deixo un enlace onde se reflicte ben o que me pasa.