Poema dos ollos da amada

Qué linda esta poesía de Vinicius de Moraes:

Oh, minha amada
Que olhos os teus

São cais noturnos
Cheios de adeus
São docas mansas
Trilhando luzes
Que brilham longe
Longe nos breus

Oh, minha amada
Que olhos os teus

Quanto mistério
Nos olhos teus
Quantos saveiros
Quantos navios
Quantos naufrágios
Nos olhos teus

Oh, minha amada
Que olhos os teus

Se Deus houvera
Fizera-os Deus
Pois não os fizera
Quem não soubera
Que há muitas eras
Nos olhos teus

Ah, minha amada
De olhos ateus

Cria a esperança
Nos olhos meus
De verem um dia
O olhar mendigo
Da poesia
Nos olhos teus

Palabras para Julia

A pasada noite actuou en Vigo Paco Ibañez: exemplo digno das cousas mais importantes.
Cando escoito da súa voz como canta o poema de José Agustín Goytisolo: "Palabras para Julia", non sei por que, pero asómanseme pequenas bágoas baixo as pálpebras.

Nota persoal: O día das vodas de ouro dos meus pais e tíos (das seis persoas da mesa principal agora só fican dúas mulleres entre nos, 90 e 85 anos), á que asistín cun traxe prestado por un amigo, foi o día da morte deste grande poeta.

Palabras para Julia

Tú no puedes volver atrás
porque la vida ya te empuja
como un aullido interminable.

Hija mía es mejor vivir
con la alegría de los hombres
que llorar ante el muro ciego.

Te sentirás acorralada
te sentirás perdida o sola
tal vez querrás no haber nacido.

Yo sé muy bien que te dirán
que la vida no tiene objeto
que es un asunto desgraciado.

Entonces siempe acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti como ahora pienso.

Un hombre sólo una mujer
así tomados de uno en uno
son como polvo no son nada.

Pero yo cuando te hablo a ti
cuando te escribo estas palabras
pienso también en otra gente.

Tu destino está en los demás
tu futuro es tu propia vida
tu dignidad es la de todos.

Otros esperan que resistas
que les ayude tu alegría
tu canción entre sus canciones.

Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti como ahora pienso.

Nunca te entregues ni te apartes
junto al camino nunca digas
no puedo más y aquí me quedo.

La vida es bella tú verás
como a pesar de los pesares
tendrás amor tendrás amigos.

Por lo demás no hay elección
y este mundo tal como es
será todo tu patrimonio.

Perdóname no sé decirte
nada más pero tú comprende
que yo aún estoy en el camino.

Y siempre siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en ti como ahora pienso.

30 anos sen Celso Emilio

Las Acacias: colexio feminino do Opus Dei, hoxe ben felices porque o inefábel Jesús Vázquez - o aínda Conselleiro de Alberto Núñez-, tivo a ben regalarlles cartos de todos nós por non se sabe ben que méritos se os houber. Las Acacias, dicía, tiveron o seu aposentamento en instalacións sitas entre a rúa Taboada Leal e a avenida do Marqués de Alcedo. Aos poucos de eu iniciar a miña vida escolar, o colexio de nenas guapas e loiras trasladouse lonxe do medio da cidade ás beiras do límite do concello ( no camiño da Parrocha: xustiza divina) sabe Deus os mótivos.
Despois, naquel solar do Castro estivo de xeito provisional o Mercado do Progreso mentres non se culminaba o adefesio propio, e cando os guindastres apareceron aínda houbo espazo verde suficiente para permitir a colocación dun busto pétreo do maior poeta galego, chegado directamente do despacho da alcaldía do compañeiro Soto.

Cúmprese o cabodano de Celso Emilio Ferreiro Miguez (procurador dos tribunais como Manuel María) e non hai nova algunha de conmemoración. Non era de agardar, por outra banda, que por parte de quen máis nos representa, tiveran o ánimo de o facer, pero tamén semella que os outros - todos nos - esquecemos ben cedo aos poetas maiores.

Pode o corpo ser vencido,
pode o dereito ser torto,
mais o lume que alampea,
mais o lume que alampea,
xamais o veredes morto.

Hoxe, un poema

Hoxe presta a poesía de Celso Emilio Ferreiro:

Olla meu irmao honrado
o que acontece con Daniel,
os que o tiñan desterrado
agora falan ben del.

O palurdo de alma lerda
o tendeiro desertor,
o vinculeiro da merda
disfrazado de señor.

O lurdo carca refrito
o monifate de entroido,
o aprendiz de señorito
marqués de quero e non poido.

O badoco endomingado
o franquista pousafol,
o forricas desleigado
o pequeno burgués mol.

O devoto do onanismo
o feligrés de pesebre,
o tolleito de cinismo
o que da gato por lebre

O rateiro do peirao
o refugallo incivil,
válense de Castelao
para esconder a caste vil.

Escoita puto nefando
criado na servidume,
non pasará o contrabando
dise teu noxento estrume.

Grotesco escriva sandeu
inxertado nun raposo,
Castelao nunca foi teu
porque Castelao é noso.

E anque a ti che importe un pito
saberás, que é cousa sabida,
que estás incurso en delicto
de apropiación indebida.

Centenario de Aquilino Iglesia Alvariño

Nunha cena de amigos

Quero contar un por un meus amigos
como se contan os mollos de trigo.
Como se contan os mollos nas airas
quero contar os meus bos camaradas.
Quero contalos e recontalos
como recontan os probes os cartos.

Quero contalos nas arcas da ialma
como reconta os seus bes a calandra.
Quero contalos nas nenas dos ollos
como contámo-los intres de gozo.
Quero contalos, ben contadiños.
Quero contar un por un meus amigos.

Poucos ou moitos, quero contalos
como se contan as peras nun ramo.
Como se contan nas airas as medas,
como se contan as horas pequenas.
Quero contalos e recontalos...
Poucos ou moitos, meus amigos son.
Quero contalos no meu corazón.

Pimentel

"Ti sabes que todos os días
hai un home morto na cuneta,
que ninguén coñece aínda.
Unha muller sobre o cadáver do seu home
chora.
Chove.
¡Negra sombra, negra sombra!
Eu ben sei que hai un misterio na nosa terra,
mais alá da néboa,
mais alá do mar,
mais alá da chuvia,
máis alá do bosque."


Hoxe cúmprense cincoenta anos da morte de Luís Pimentel.

Vigo, de Helena de Carlos

Agradézolle a Mon Serodio a recomendación que me fixo hai poucos meses sobre a poesía de Helena de Carlos. Dicía ela que algúns dos seus poemas fixéronlle emocionar.
Con tan xeneroso convite achegueime á Libraría Couceiro e merquei "Vigo".
Magnífico poemario, que tamén a min me retrotrae a tempos que xa van indo vellos, con arrecendos de Plásticos Trevinca, calzados Gorila ou vaixelas Duralex.
Achéganme a ela menos de seis graos de separación, e lendo os seus poemas volvo lembrar:
a) Helena de Carlos adícalle o libro a un home que me cae xenial: outro poeta e xornalista que é un moi bo tipo. E un respectuoso e curioso observador das partidas de xadrez. Ademáis, foi un dos fundadores do centro xuvenil onde eu pasei moitas horas na miña adolescencia: Abertal. E cando alguén que andaba tras o soño dun xornal no idioma galego me preguntou sobre quen eu vía como posible director daquelo que nunca naceu, eu dixen dous nomes: Un, o de este home cun apelido que me leva á miña infancia; dous, o doutro home que daquela estaba en Nicaragua e agora vai de paso. Curiosamente, poucos anos despois, vin que compartían mesa de traballo.
b) Helena de Carlos é a filla dun profesor inesquecible por aqueles que o coñeceron. O meu irmán maior, que o gozou no Instituto, lembra a mixtura de sabiduría e de humor peculiar. Conta a lenda que un alumno que mascaba chicle coa boca aberta no medio da clase, foi interrogado por Leónides de Carlos: "¿Onde está a diferenza entre unha vaca rumiando e vostede?", para se contestar el de seguido: "Na mirada intelixente da vaca".
Di o meu irmán que nos eramos veciños da familia de Carlos, que seica vivían dous portais antes que o noso. Non lembro eu tal cousa, pero si os rebumbios na rúa, parando a pelota cando ía pasar un coche. Ou os partidos detrás dos edificios, por onde vai agora a rúa San Amaro. Os balóns estragados polas trabadas de Laika, a cadela dos Zarauza. Ou a parada respectuosa cando nos interrompía un automóbil cara o chalet dos Alfageme; xente de moitísimos cartos, pensabamos tódolos nenos, porque o chófer do coche non saía do mesmo para abrir o portalón do garaxe, senón que desde dentro do auto e dándolle a un botón, dun xeito asombroso, abríase soa a porta.
c) O libro que merquei en Couceiro, logo de ser lido - devorado - por min, foi regalado a miña cuñada. Foi ela compañeira de Helena de Carlos no instituto, e alí fixéronse amigas ( supoño que tamén andaría por alí a que logo sería compañeira de Alexandre Cribeiro ). Dinme que ademáis de seres a máis lista da clase tamén era moi boa compañeira. Todas as referencias sobre a autora sonche boas, pero ademáis saliulle un libro - e concordo con Arume e con Mon- excelente e capaz de emocionar.

Álvarez

A poesía tamén se aprende na casa porque o ritmo de
"Sombras
Dentes de serra,
lingua de lata,
bico de rata..."

de Xosé María Álvarez fillo, de seguro que provén do pai:

"O año pitaño
vai no paraño.
A cabuxa luxa
marchou onda a bruxa.
O gato cegato
fuxiu ao burato..."

Perdín a aposta, pero a escolla para o Día das Letras é excelente.

Opcións: poesía.

Na véspera do día das letras galegas deste ano, na "Crónica" da Radio Galega, o seu director Tino Santiago facía unha interesante entrevista ao xornalista, coordinador de Protexta, Xabier Cid. Interesante máis polas respostas ( epatantes, sorprendentes ) que polas preguntas. Ao cabo, e coñecendo as súas dotes adivinatorias, Cid respostou que apostaría que no vindeiro ano o Día das Letras Galegas estaría adicado a Díaz Castro: "o mellor poeta galego do século XX" segundo o propio Cid.
Díaz Castro é o autor dunha famosa e boa poesía, Penélope, pero non lembro moito máis del do que dicían os libros do bacharelato. A calificación absoluta de mellor poeta supoño que será tan discutible como lectores ten o noso idioma. Eu quedaríame antes con Manuel María ou Celso Emilio - recoñecendo que á poesía social pásalle como á comedía no cine: difícil de acadar premios - ao que hai que sumar as inevitabeis obras de menor calidade nunha poética tan grande como a de estes autores. Ou preferiría a Cunqueiro, pero a súa poesía ten a rémora de disputarse, e mesmo de entaboar coa súa escrita en prosa ( eiquí difiro de Rivadulla Corcón, que prefire netamente a súa poética).
Non sei se Xabier Cid acertará, como adoita. Por se acaso, arrisco eu dous nomes: Johán Carballeira, e sobre todo, Lois Pereiro, o meu favorito.

Pra abranguer a vergonza do mundo

Pra abranguer a vergonza do mundo,
digo Irak e basta.