09 novembro 2009

Esperanza e Experiencia

En días consecutivos falo con Fernández (amigo de vello, fora o encargado de me chamar a Mallorca para dicirme o resultado da selectividade) e con Gómez (fillo da miña curmá), e ámbolosdous comunícanme a supremacía da esperanza sobre a experiencia: van volver casar.
Eu teño unha posición clara sobre o tema, máis aínda despois de ter traballado xustamente en divorcios, mesmo o de Fernández, pero prefiro deixar a palabra ao pai de Charles Ryder:

- ... Deberías sentar cabeza, botar raíces. Fixeches plans para o futuro?
- Si. Volvo casar nada máis obter o divorcio.
- Vaia, iso é o que eu chamaría unha tontería. Podo comprender que un home arrepéndase de ter casado e queira procurar unha saída - aínda que eu personalmente nunca sentín esa necesidade -, pero desfacerse dunha esposa para cinguirse de contado a outra é cousa que sobarda o meu entendemento. Celia foi sempre moi amable comigo; tíñalle ata certo cariño. Se non fuches capaz de ser feliz con ela, cómo demo agardas selo con outra? Faime caso, meu querido fillo, e déixao todo como está.

Etiquetas: , ,

08 julho 2009

De churrerías e xardíns

Mentres eu pasaba catorce horas ao día, sete días á semana, na praia de Palma alugando velomares, tumbonas e hamacas, os mellores amigos que deixara na Galiza traballaban a súa vez nas noites de verán na churrería de Nacho Galiano, indo de romaría en romaría, de verbena en verbena: Coia a San Roque, Peregrina ao Carme, Santiago a Bouzas, nunha infinita sucesión de noites graxentas que remataban coa promesa de non volver comer churros ou patacas fritidas nos seguintes nove meses.
Aqueles traballos estivais daban froitos: eu aproveitei os cartos para obter con dezaoito anos recén cumpridos o carné de conducir e despois para sobrevivir en Compostela mentres o xadrez non chegaba á miña vida. Aos colegas, a Fran, por exemplo, valeulle para rematar a carreira tamén en Santiago - durmindo nos barracóns do Burgo - e despois pagar o Máster de Caixanova.
Pero houbo máis puntos de intersecións. O propietario da churrería, Nacho, un tipo forte, bruto e noble, déuselle por rematar a carreira de dereito en Santiago que facía tempo escomenzara na UNED en Pontevedra. Por iso estivemos xuntos algunhas veces aqueles anos: eu deixáballe apuntes ou emprestáballe libros e el correspondía con sabios consellos sobre a vida en xeral e as mulleres en particular ( consellos que, lamento recoñecer, non foron aplicados cando tiven necesidade varios anos máis tarde ).
Unha das asignaturas que toleaba a Nacho era a de dereito procesual e por mor do profesor daquela: Luciano Varela, maxistrado coñecido por ser un dos fundadores de Xuíces para a Democracia. O feito é que a relación persoal entre eles dous estaba desfeita porque Luciano Varela recoñecera a Nacho nunha das clases e foi capaz de lembrar como aquel home de espaldas inmensas fora o mesmo rapaz que moitos anos atrás fixérao pasar mal no barrio de Pontevedra onde os dous vivían. "Cousas de nenos" xustificábame Nacho, pero o feito é que o agora Maxistrado estaba resolto a non esquecer nin perdoar.
Nos exames, Varela colocábase a hora enteira ao carón de Nacho. O nivel de esixencia para aprobar a asignatura convertiuse no exame inmediatamente mellor que o do noso amigo. Ao cabo Nacho decidiu que esa asignatura sería aprobada noutra facultade.

Para min foi unha boa lección para a vida: todos somos iguais, non ante a Lei ( que está claro que aí si somos distintos ), pero si ante os vicios, pecados e defectos. Podes ser maxistrado ou estudante; obreiro, parado ou empresario; a carne - a cinza - da que estamos feitos é a mesma para todos.

Hai poucos meses escoitei a Luciano Varela na Radio Galega, no Galicia Primeira Hora, entrevistado pola nova composición do Consello Xeral do Poder Xudicial e o sistema de cuotas. O seu discurso foi patético, institucionalizado ( burocratizado ) lonxe do profesor ambicioso e valente que noutrora fora na USC.
En moi poucos días imos ter Luciano Varela ata na sopa, vanse examinar cada un dos seus acenos, interpretaranse á conveniencia as verbas que deite nos autos xudiciais baixo a súa encomenda, porque tocoulle a el decidir sobre o Xuíz Estrela, sobre o famosísimo Garzón. E nada será igual despois de que Varela decida, porque hai dúas forzas enfrontadas: a negra sombra do franquismo que está moi ben pousada nas institucións xudiciais contra a ambiciosa idea dunha xustiza universal. Pero baixo a simple xeralización ( bos contra malos, dereita conta esquerda, nacionalistas españois contra nacionalistas periféricos ) teremos neste caso unha penitencia evidente producto do pecado da non despolitización da xudicatura - tarefa pendente dende a chegada da democracia - : se Varela é favorable a Garzón a caverna lembrará que é membro de Xuíces para a Democracia, mesmo que dictaba sentenzas en dialecto galego; se vai na súa contra volveremos falar dende a progresía do conservadurismo inherente á xudicatura, do castigo a aquel que profanou o xardín.
Xa entrando lixeiramente no tema xurídico, o máis que probable arquivo da querela atendendo ao ridículo plantexamento do querelante ( independentemente que sexan de estrema dereita ou sobre a posible falta de lexitimación activa ) que de progresar faría inmediatamente sospeitosos de prevaricar a tódolos xuíces que dictan sentenzas posteriormente revocadas por instancias superiores ( unha estupidez infinita, en fin ), non nos debe facer esquecer que o problema de fondo é o moi peculiar sistema xudicial español, cun órgano estatal potentísimo, a Audiencia nacional, de difícil encaixe constitucional e máis pensado en situacións de excepcionalide política. As atribucións por razón da materia provocan a notoriedade daqueles xuíces con maior tendencia a se comportar como fiscais ( priorizando principios inquisitorios sobre a neutralidade da investigación ou os dereitos dos investigados ). Non é estrano que as forzas de seguridade coñezan perfectamente que Xulgado da Audiencia Nacional está de garda para solicitar a súa conveniencia os rexistros, entradas, intervencións, que maxistrados máis rigurosos non aceptarían.
Tamén podemos entrar a falar do sistema de retribucións dos xuíces, das estatísticas xudiciais, dos módulos, dos resultados dos alardes e da indecente tendencia a admitir unha querela antes de ollar - aínda que fora lixeiramente - o seu contido. Pero hoxe non toca.

Etiquetas: , ,

30 dezembro 2008

Atlántico. 20º Aniversario

O pasado sábado gocei na Nasa da festa do viséximo aniversario do Atlántico: Local de copas; taberna; sala de xadrez, pocha e mus; escenario de obras de teatro, narracións orais e actuacións musicais.
Achegueime a ese sitio de San Martiño Pinario por vez primeira haberá dezoito anos. Ía participar no seu primeiro torneo de xadrez. Rematou e quedeime durante dez anos máis, ata que as novas obrigas familiares forzaron a miña retirada. No entanto o lugar converteuse no salón fixo dos meus sucesivos pisos de aluguer, oficina permanente dun aprendiz de xadrecista e observatorio privilexiado do lecer das actuais primeiras figuras das artes escénicas do meu país.
Nas primeiras épocas conviviamos e combebiamos os culturetas e a farándula, chegándose a dar festivas interrelacións entre algúns dos seus membros máis destacados. Despois de pechado o local seguían animadas tertulias entre os mellores xadrecistas da nación ( eu de ouvinte ) e os actores, actrices e músicos que hoxe acadaron os éxitos que daquela sequera imaxinaban.
Débolle máis ao Atlántico ca o que el me debe a min; a fin de contas, moitas noites pasei ao carón da consumición máis barata, nun exercicio excelente de maximización dos recursos escasos. Porén, dábamoslle vida ao sitio nas noites baleiras do inverno e achegámoslle ao sitio un novo atractivo, máis polo áurea intelectual e rariña que deixabamos ca polo engado persoal dos que alí ficabamos.

O pasado sábado volvín ollar no documental montado por Llors Coira as facianas dos meus compañeiros de barra e mesa, a miña propia, dez, doce ou quince anos máis novas. Mirei ao meu redor no ambigú e alí estabamos moitos deles outra vez: Ángel C., Fran P. e Pepe S., Belén B., Neli, Camila B., Silvia ( a súa irmá Yoli a piques de dar a luz), Cándido P., Avelino G., Carlos P. e Marta, Jorge C. e Luis T., Víctor e Evaristo... E moitas ausencias, a meirande subsanabeis para dentro de cinco anos, e algunha xa definitivamente anunciábel: Ibán e Xepe.

Moi bo o documental, dicía, de J. Coira, e tamén moi boas as interpretacións dos Atlánticos, e de Suso, Blanca e Marcos ( Mina e Celentano ). O mellor, como sempre, Mofa e Befa, e o remate final: The Ellas.

Deixo videos coa música que escoitei na Nasa a noite que volvín achar a xente que compartiu comigo o meu amplo salón de casa.









Etiquetas: , ,

30 julho 2008

Sisa

Adicado a Benxamín, que seica vai empezar a vivir só.

Etiquetas: ,

06 março 2008

Andie McDowell

Faloume un colega desta vella amiga común case de pasada, como quen non quere a cousa. Eu, que sempre procuro similitudes e fago comparanzas, chamábaa para min "Andie McDowell" por un certo ( probablemente algo lonxano) parecido coa actriz, aínda sendo ela oriunda de Ourense. Durante un tempo, haberá dez ou doce anos, cando os dous estabamos sós, no medio da tormenta - en terminoloxía de Waugh - pasamos bastantes horas xuntos. Pero non se prendeu lapa ningunha ( covarde eu), e agora - quince kilos máis pesado e con menos pelo e xa menos loiro - só podo cavilar naquelo que non foi e nunca será.
Lembro eu os bocadillos do Zascandil na Algalia de Abaixo, cando soaba esta canción que tamén me levaba a ela.

Etiquetas:

05 março 2008

Paulino

Paulino Vázquez é un amigo: persoa de conviccións propias - heterodoxas-, poeta culto, xadrecista entusiasta. Lembro con agarimo a miña primeira viaxe a Andalucía, ( Linares, Granada e Córdoba) guiados por Guillermo Domínguez e na compaña de Paulino, María José Varela e Xosé Luis Veiga Goy. Houbo un tempo que eu vía case tódalas noites no Atlántico a Paulino, que viña co Tristram Shandy baixo o brazo, entusiasmado que estaba daquela coa súa lectura ( anos despois descobrín eu pegadas de Sterne na excelente "Vida: modo de emprego" de Perec).
Hoxe pola tarde volvino ver nas rúas de Compostela. Ía ledo: vai volver ser pai en pouco tempo e xustamente hoxe estaba de aniversario.
Parabéns e moita felicidade, Paulino e familia.

Etiquetas:

24 outubro 2007

Toño

José Antonio Poncela é un dos individuos máis interesantes que coñezo: moi boa persoa e sumamente intelixente. Agora ten responsabilidades públicas en Castela A Mancha. Sei que o fará moi ben por Toledo. Lémbrome dun sábado pola tarde en Baiona, dándome bos consellos. Ou do seu piso en Frei Rosendo Salvado en Compostela: no balcón había o esquelete dun paraugas cuberto por papel de aluminio: fixera unha antena parabólica caseira. Moita sorte.

Etiquetas: